Model spersonalizowany · literatura naukowa 2015–2024
Efektywność deficytu kalorycznego
Porównanie czterech podejść dietetycznych z uwzględnieniem adaptacji metabolicznej, sytości białka, efektu termicznego, składu utraty masy ciała i długoterminowej skuteczności.
Dane osobowe
Masa ciała
kg
zakres 50–180 kg
Wzrost
cm
zakres 150–210 cm
Wiek
lat
zakres 18–75 lat
Płeć
Poziom aktywności
Realne efekty — wszystkie 4 podejścia
Zadeklarowany deficyt kaloryczny
Deficyt500 kcal/dzień
1001 200 kcal
Horyzont czasowy
Czas trwania40 dni
1 tydzień6 miesięcy
Wynik na wadze — co widzisz
Skład utraty masy — z czego faktycznie chudniesz
Dlaczego HP+ na wadze daje nawet 3–4× więcej niż standardowy deficyt? Model uwzględnia:
(1) spontaniczny dodatkowy deficyt z sytości białka (~400 kcal/dzień wg meta-analizy Weigle et al.),
(2) efekt termiczny białka (+165 kcal/dzień),
(3) realne przestrzeganie diety (adherencja),
(4) utratę wody/glikogenu przy keto,
(5) wyższą adherencję i aktywność fizyczną przy programowym wsparciu (HP+).
Ale uwaga: słupek tłuszczu to jedyne co naprawdę liczy — reszta wróci.
Krzywa utraty masy w czasie — wszystkie 4 diety
Standardowy
Okienka żywieniowe (IF)
Keto
HP
HP+ (z programem)
Uwzględnia: adaptację, adherencję, sytość białka, efekt wodny keto, spadek efektywności IF po 6 tyg. Pionowa linia = wybrany horyzont.
Szczegóły wybranego podejścia · krzywa adaptacji
Bez adaptacji (teoria)
Z adaptacją metaboliczną
Porównanie wszystkich podejść — realne wyniki w wybranym horyzoncie
Deficyt:500kcal/dzień
Uwzględnia: adherencję, sytość, efekt termiczny, utratę wody — taki sam model jak karty powyżej. Horyzont = wybrany powyżej suwak dni.
Szczegółowa tabela · –
Deficyt [kcal/d]
% TDEE
Bez adaptacji [kg/tydz.]
Adaptacja metab.
Realny deficyt [kcal]
Z adaptacją [kg/tydz.]
Strata efekt.
Ocena
Wnioski dla tej osoby
Szansa na utrzymanie wagi po roku
Odsetek osób utrzymujących efekty redukcji po 12 miesiącach. Uwzględnia: adherencję długoterminową, zmianę nawyków żywieniowych, wsparcie społeczne i umiejętność samodzielnego komponowania posiłków. Źródła: Anderson et al. 2001, Wing & Phelan 2005, Hartmann-Boyce et al. 2019.